Ορεκτικά

Habemus papam!

του Κώστα Μπογδανίδη

Ως φανατικοί των αλλαγών αναφωνήσαμε οικουμενικώς την εκλογή του καινούργιου πλανητάρχη, ο οποίος είναι νέος, ωραίος και μαύρος!
Λέτε ο επόμενος Πάπας να είναι και εκείνος abbronzato κατά την Μπερλουσκόνειο αίσθηση του χιούμορ; Η είδηση βέβαια για εμάς εδώ δεν είναι ο νέος πρόεδρος, αλλά το ότι καταφέραμε πάλι να φέρουμε στα δικά μας μέτρα, στον κλασικό επαρχιωτισμό μας και αυτό το μείζον γεγονός. Ναι, ανακαλύψαμε τους…κρητικούς φίλους του Μπάρακ Ομπάμα, έχουν ρίζα από τα Χανιά. Η γιαγιά του Γιαννούλια, είναι κρητικιά μεγαλοκοπέλα και υπόσχεται ότι ο εγγονός της θα βοηθήσει τα μέγιστα στην εθνική προσπάθεια!
Μην ξεχνάμε ότι ο Γιαννούλιας, εκτός από το ότι είναι υπουργός Οικονομικών στην Πολιτεία του Illinois, παίζει μπάσκετ με το νέο πρόεδρο, μαγειρεύει με την Μισέλ και τους δείχνει ενίοτε τον χάρτη της Ελλάδας, καθότι το όνειρο του Μπάρακ ήταν πάντα να επισκεφτεί την Ακρόπολη και να δοκιμάσει στην Πλάκα, μουσακά και…τζατζίκι.

Τώρα βέβαια, εκείνοι που πανηγυρίζουν με τον Ομπάμα και τον Γιαννούλια είναι τα αδέρφια μας οι Χανιώτες. Διότι βλέπουν τους Ηρακλειώτες δικηγόρους που κάνουν μήνες αποχής και καταλήψεων για το Εφετείο, αλλά τώρα έχουν τα μέσα! Απέκτησαν τον άνθρωπό τους δίπλα στον πλανητάρχη…
Δεν μπορεί η γιαγιά του Γιαννούλια να μην πει μια κουβέντα στον εγγονό της για το Εφετείο και εκείνος να μην το μεταφέρει στον πρόεδρο. Ένα τηλέφωνο του Ομπάμα στον Χατζηγάκη και ούτε ο επίτιμος δεν φτουράει!
Παρεμπιπτόντως, αυτή η γελοία ιστορία με το Εφετείο και η στάση των εκάστοτε κυβερνήσεων, καταδεικνύει το δομικό πρόβλημα της χώρας. Δεν έχεις κυβέρνηση, δεν έχεις ηγεσία, όταν οι άλλοι ετοιμάζονται να εκλέξουν και…μαύρο Πάπα!

Θυμήθηκα τώρα, ότι πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος από τις επιχειρήσεις τάξης και ασφάλειας που οργάνωσε ο Παυλόπουλος στην Κρήτη. Από τότε που αποφάσισε να πατάξει την πολιτική διαφθορά, πέρασαν περίπου 350 μέρες -βγάζω τα Σαββατοκύριακα διότι και η Πολιτεία παίρνει τα ρεπό της- αλλά τίποτα δεν έγινε. Μπήκαν κάποιοι μέσα, τα μεγάλα ψάρια είναι εκτός, το αλισβερίσι συνεχίζεται και τα όργανα της τάξης κοιτάζουν τα…καραβάνια να περνούν! Στο μεταξύ τα ΑΤΜ παραμένουν…ελκυστικά, για να θυμηθούμε το ανέκδοτο που ο πιτσιρικάς ζητά από τον πατέρα του λεφτά και εκείνος του δίνει την κάρτα για να κατέβει από το…υπόγειο να πάρει χρήματα.

Και κλείνω το πρωτόλειο αυτό σημείωμα, με τη χαρμολύπη που αισθάνθηκα επισκεπτόμενος πρόσφατα την Τοσκάνη. Εκεί, στην ευρύτερη περιοχή της Φλωρεντίας, με το πανέμορφο Κιάντι και το Μονταλτσίνο, τους αμπελώνες, τις ελιές και τα κυπαρίσσια, σκέφτεσαι ξανά την Κρήτη.
Τι διαφορετικό έχει η Κρήτη από την Τοσκάνη; Και όμως έχουμε καλύτερο κλίμα, περισσότερο φως και δίπλα η θάλασσα! Αλλά στην Τοσκάνη, κατάφεραν να δημιουργήσουν μόδα, να θεοποιήσουν την καλαισθησία, να εκτοξεύσουν την υπεραξία της περιοχής! Γιατί και εμείς να μην είμαστε Τοσκάνη; Ευλογημένοι καρποί, μοναδικές πρώτες ύλες και όμως εκείνοι έχουν πάρει κεφάλι σε αυτό που ονομάζουμε οίκος, γεύσεις, gourmet…Γιατί η Κρήτη με τον ιδανικό αυτό συνδυασμό κλίματος και γεωποικιλότητας να μην είναι παράδειγμα παγκόσμιας κληρονομιάς; Σε πιάνει η καρδιά σου και αναρωτιέσαι τι πήγε στραβά…